Gunther den recken, den edelen bruoder dîn:
der muoß vor allen künegen, daß wißße, wærlîche sîn.‘
Dô sprach aber Kriemhilt: ‚sô tiuwer ist mîn man, 762
daß ich in âne schulde niht gelobet hân.
an vil manegen dingen ist sîn êre grôß.
geloubestu daß, Prünhilt, er ist wol Gunthers genôß.‘
‚Jane soltu mirß, Kriemhilt, ze arge niht verstân, 763
wan ich ouch âne schulde niht die rede hân getân:
ich hôrtes jehen beide, dô ichs êrste sach,
und dâ des küneges wille an mîme lîbe geschach,