die edelen küneginne, und gab ir bî der hant
den küenisten recken, der ie swert getruoc.
nâch ir vil starkem leide dô wart si vrœlîch genuoc.
Vor liebe neic dem degene daß Etzelen wîp: 2291
‚immer sî dir sælec dîn herze und ouch dîn lîp.
du hâst mich wol ergetzet aller mîner nôt:
daß sol ich immer dienen, mich ensûme der tôt.‘
Dô sprach der hêrre Dieterîch: ‚ir sult in lân genesen, 2292
vil edeliu küneginne. eß mac vil wol noch wesen,
daß iuch sîn dienst ergetzet, daß er iu hât getân: