„Wia hoaßt dös?“

„Tat...handlungen...“

„So? Tua weiter!“

„... je eine Uebertretung des groben Unfuges in sachlichem Zu—sammenflusse mit einem Vergehen des Hausfriedensbruches bilden...“

„Ah, ah,“ sagte Glas, „jetzt hör’ aber auf, ich kenn mi nimmer aus...“

„Gel’, Schlaucherl,“ meint der Feichtl, „des hätt’st net denkt, daß ma mit die vier Finger im Maul an solchen Haufa Verbrecha begeh’ kuntt? Da schaugst? Hätt’st da’s herauslassen! Was brauchst denn Du pfeifa?“

„Was brauchst denn Du nacha singa? Moanst, des hat vielleicht schöner to? Aba dös siech ich, verspielt san mir zwoa alleweil. Wann i nur wüßt, was i toa soll?“

„Des is des leichtest,“ sagt der Feichtl, „in d’Vahandlung geh tean ma, g’straft wern tean ma, ei’g’sperrt wern tean ma.“

„So siecht’s eam scho aus,“ brummt Vitalis Glas, „wegen dena G’schwollköpf, wegen dena Großkopfeten. Am Deanstag is d’Vahandlung?“