Von zah Sängern sei oder när drei Tenör und siebn Bäß. Von dan drei Tenörn wieder ka när ener orndlich singe, un der Kanter ka vir jeden Fast verzehn Tog lang net schlofen, aus Angst, »dar« Tenor kennt eper emol ze huch in der Tranksteuer geroten un hescher warn. Mit de öbern Stimm hoot er lechter ze hantiern. Do hot er doch zeerscht seine Schulkiner, un dann sei in Dorf e ganze Hard Maadle, die singe wie de Hädellerchn. Un aa mit de Solostimme hoots käne Nut, do hilft de Fraa Pastern, oder ne Kanter seine Fraa oder ihre Maadle. Un dann kimmt de Begleitung! Werd när Orgel derzu gespielt, dos is ne Leuten ze wing. 's Musikkorps, dos sinst immer in Gericht Tanzmusik spielt, will bei de Fasttog aa zeign, daß 's e Religiu hoot un will miettue.
Nu sei die Musekanten, die sette Kerchnmusiken zameschreibn, e manichsmol racht narrsche Karle. Wos die alles für Instrumenter verlange! Do langetn doch, weß der Hole, 50 Musekanten net, die dos spieln könne. Ja, ich hoo emol e settigs Nutenbuch gesah, do sollt sugar a Harf mitspieln! Dos fahlet noch, daß die böhmischen Harfenmähd aa noch in der Kerch ihre Zupperei afinge; dä ich wüßt sinst ken, dar sich of der Harf verständ.
Do is mitn alten Gast sen Kantaten e anere Sach. Dar hoot gewußt, wos de Leit brauchn un hoot e ganze Hetz Kantaten gemacht, die sei werklich net von schlachten Eltern. Se klinge schie, sei net esu schwer, un wos verlangt werd, dos is aa in mesten Dörfern aufzetreibn. Dodrim hatt sich aa der Geyersberger Kanter, wie er geleich noch Ostern e Pfingstmusik raussuchn tat, virgenomme, of ne erschten Pfingstfeiertog ene Kantat' vor F. M. Gast zu singe.
Der Kanter war kaum fruh, daß er die Ostermusik waghatt, do gings schie wieder of Pfingsten lus. De Kantat war ewos Feines un passet aa racht für seine Kräft. Se ging lus mit en lange Blosakkord, do konnt sich der Weigelfläscher e Gitt tue mit seiner Trompet. Dann macheten de Geiger lauter sette kläne Strich zemerscht immer of en Ton, un dann fing e Sopransolo aa, de Pfingstgeschicht aus der Bibel ze singe. Dos mochet sich racht schie, un de Leut konnten sich aa ewos derbei denken, net wie bei maning anern Lied, wu niemand derhinerkimmt, wos die Singerei engtlich ze bedeiten hoot.
Dann kam e Chor, wu aa de Musik mit neiwurzeln konnt, hinerhar kam e Arie für en Tenor, die hieß »Schmückt das Fest mit Maien«, un zeletzt sang der ganze Chor aa noch en schien Choral. Mer konnt sich racht dra erbaue. Der Kanter fing nu geleich in der Singstund a, de Kiner eizerichten. Daß die ihre Sach machen würn, do war er sicher. Ar hielt aa Singstunden in der Kanterei. Erscht de Mannsen allä. Do häßts immer, su e Kanter hätt ne grußen Gehalt. Ja, guckt när emol of de Spesen! Läßt er in der Singstund de Mannsen ihrn Part zweemol hinerenaner singe, do machen se noch miet. Beim dritten Mol oder möcht er schie e Spitz Kimmel bezohln, sinst streiken se. Je schwerner su e Lied is, desto teirer kimmts ne Kanter ze stiehe. Mer muß oder zugabn, daß de Mannsen in Geyersberg sich e rachte Müh gabn. 's ging uhne gruße Nut föder, un nu konnts mit der Musik lusgiehe.
Der Kanter bestellet sich de Musekanten en noch'n anern in der Schul un hoot nu ofn Harmonium ene jede Stimm esulang mietgespielt, bis jeder sen Part orndlich spieln un blosen konnt. Un wie se nu zun erschten Mol alle zamkame, gings merklich esu schie, daß mer sei greeßte Fräd hobn konnt. Nu ginge de Solostimme lus. De Pastergretel sollt dos Solo zun Afang singe. Of dar konnt er sich verlossen, die konnt Klavier spieln un übet sich salber. Oder dos Tenorsolo!!
's gab in Dorf en guten Tenor, ne Zipperschuster (se nannten ne när ne Singschuster), dar hätts esu racht schie singe könne, ene Stimm hatt' er wie e heuriger Löw. Sinst war oder net derhaufen mit'n lus; er hatt sugar schie emol gesassen. Net eper wegn Mauserei un setting Sachen, nä, er ging of der Vugelstellerei, spielet in böhmischen Lotto, tat uhne Angelkart fischen, un wenn er über der Grenz ging, machet er net bein Zollhaus vorbei. Dos sei alles Sachen, die sich net gehörn; oder mit sen Tenor hatt doch dos nischt ze tue, un desderwagn dacht der Kanter aa: »Der Zipperschuster mog när dos Solo singe«. Ar hoots'n aa richtig eigelarnt, un der Zipperschuster war ganz wag in seiner Arie, daß er sugar derhem bein Schustern mit lauter Stimm sang: »Schmückt das Fest mit Maien!«
Su war nu in lauter Ueberei un Prubiererei der Pfingstsonnobend ragekomme. De Scheuerweiber hatten in der Kerch rägemacht, un der Kanter hat gruße Maibaam neistelln un schiene Hollundersträuß of'n Altar setzen lossen. 's sog alles esu schie, su racht wie e Fast; un su war aa ne Kanter ze Mut, wie er an Obnd noch ewing in sen Garten hantieret. De Kerchnmusik ging, – mehr verlangt e Kanter von der Walt nischt. Ar stecket abn an der Gartenlaub e Weinzweigele, dos ze weit rübergachsen tat, hiner ener Rank naa, do höret er mit en Mol de Gartentür giehe. Wie er sich rimdrehet, sog er ne Paster of der Gartenlaub zukomme. Dar hatt' en ruten Kopp dra, mer merket ne aa, daß er sich über ewos mordsgammerlich argern tat. Ar setzet sich ganz eschofiert of der Bank hie, gab ne Kanter e Patsch un saht: »Denken Sie sich, Herr Kantor, mir haben sie aus dem Pfarrbusch zwei der schönsten Maibäume gestohlen!«