16. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett.

17. Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms.

18. De hogen Bargen sünd de Gemsen ehr Toflucht un de Steenklüfte de Kaninken ehr.

19. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang.

20. Du makst Düsterniß, dat dat Nacht ward, denn rögt sik alle willen Thiern.

21. De jungen Löwen, de da brüllt na den Rov un ehr Spies sökt vun GOtt.

22. Wenn awer de Sünn upgahn deiht, makt se sik darvun un leggt sik in ehr Kulen. Hiob. 37, 8.

23. So geiht denn de Minsch ut an sin Arbeit un an sin Ackerwark bet an den Abend.

24. HErr, wa sünd Dine Werke so grot un veel! Du hest se all wieslich anordnet un de Eer is vull vun Din Göder. Ps. [92, 6.]

25. De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter.