17. Un süh, en Stimm vun den Himmel sprok: Düt is Min leeve Söhn, an Den Ik en Wolgefalln hef.
Dat 4. Kapitel.
1. Do war JEsus vun den GEist in de Wüstenie föhrt, up dat He vun den Düvel versöcht war. Mark. [1, 12.] Luk. [4, 1.] 5. Mos. 8, 3.
2. Un as He veertig Dag’ un veertig Nächt fastet harr, hunger Em. 2. Mos. 34, 28.
3. Un de Versöker trä to Em un sprok: Büst Du GOtt Sin Söhn, so sprick, dat düsse Steen Brod warrn. 1. Thess. [3, 5.] Matth. [3, 17.]
4. Un He antwort un sprok: Dar steiht schreven: De Minsch levt nich alleen vun Brod, sonnern vun jede Wort, dat ut GOtt Sin Mund geiht. 5. Mos. 8, 3.
5. Do föhr Em de Düvel mit sik in de hillige Stadt un stell Em up de Zinn vun den Tempel,
6. Un sprok to Em: Büst Du GOtt Sin Söhn, so lat Di dar rünner, denn dar steiht schreven: He ward Sin Engeln öwer di Befehl dohn, un se ward di up de Hann drägen, up dat du din Föt nich an en Steen stöttst. Ps. [91, 11.]
7. Do sprok JEsus to em: Wedderum steiht schreven: Du schast Gott, din HErrn, nich versöken. 5. Mos. 6, 16. Luk. [4, 12.]
8. Wedderum föhr Em de Düvel mit sik up en heel hogen Barg un wies’ Em alle Rieke up de Welt un ehr Herrlichkeit.