14. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. Hiob. 10, 8. Ps. [119, 73.]

15. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer.

16. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. Hiob. 14, 5.

17. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! Jes. 55, 9.

18. Schull ik se telln, so war vun se mehr sien, as Sand. Wenn ik upwak, bün ik noch bi Di.

19. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken!

20. Denn se redt vun Di schändlich un Dine Fiende erhevt sik ahn Orsak.

21. Ik haß ja de, de Di haßt, HErr, un dat verdrütt mi vun se, dat se sik gegen Di upsett. Ps. [101, 3.]

22. Ik haß se mit rechten Eernst, darum sünd se mi fiend.

23. Dörchgründ mi, GOtt, un erfahr min Hart, probeer mi ut erfahr, woans ik dat menen doh.