11. Un do keem en Stimm vun den Himmel: Du büst Min leeve Söhn, an den Ik Wolgefalln hef. Matth. [3, 17.] Luk. [9, 35.] 2. Pet. [1, 17.]
12. Un gliek naher drev Em de GEist in de Wüstenie. Matth. [4, 1.]
13. Un He weer dar in de Wüstenie veertig Dag’, un war versöcht vun den Satan, un weer bi de Thiern, un de Engeln deenten Em.
14. Nadem awer Johannes öwerlevert weer, keem JEsus in Galiläa, un predig’ dat Evangelium vun GOtt Sin Riek. Matth. [4, 17.] Luk. [4, 15.]
15. Un sprok: De Tied is erfüllt, un GOtts Riek is herbi kamen. Doht Buße, un glovt an dat Evangelium! Gal. [4, 4.]
16. As He awer an dat galiläische Meer gung, seeg He Simon un Andreas, Sin Broder, dat se ehr Netten in den See smieten dän, denn se weern Fischers. Matth. [4, 18.] Luk. [5, 2.]
17. Un JEsus sprok to se: Folgt Mi na; Ik will ju to Minschenfischers maken. Luk. [5, 10.]
18. Sogliek verleeten se ehr Netten, un folgden Em na.
19. Un as He vun dar en beten wieder gung, seeg He Jakobus, Zebedäus Sin Söhn, un Johannes, sin Broder, dat se de Netten in dat Schipp flickten, un alsbald reep He se.
20. Un se leten ehrn Vader Zebedäus in dat Schipp mit de Daglöhners, un folgden Em na.