31. Un He trä to ehr, un rich se up, un heel se bi de Hand: un dat Fever verleet se gliek, un se deen se.
32. An den Abend awer, as de Sünn unnergahn weer, brochten se to Em allerlie Kranke un Besetene; Matth. [8, 16.] Luk. [4, 40.]
33. Un de ganze Stadt versammel sik vör de Döhr.
34. Un He holp veele Kranke, de mit allerlie Süken beladen weern, un drev veele Düvels ut, un let de Düvels nich reden, denn se kennten Em. Apost. [16, 17.] [18.]
35. Un des Morgens stunn He up vör Dag un gung rut. Un JEsus gung in en wüste Stä un bä dar. Luk. [4, 42.]
36. Un Petrus, mit de, de bi em weern, gungen Em na.
37. Un as se Em funn’, sproken se to Em: Jedereen söcht Di.
38. Un He sprok to se: Lat uns in de neegste Stadt gahn, dat Ik dar ok predigen doh; denn darto bün Ik kamen. Luk. [4, 43.]
39. Un He predig in ehr Scholen in ganz Galiläa, un drev de Düvels ut.
40. Un dar keem en Utsätzigen to Em, de bä Em, knee vör Em, un sprok to Em: Wenn Du wullt, so kannst Du mi wol rein maken. Luk. [5, 12.]