41. Un dat dä JEsus leed un He reck de Hand ut, röhr em an, un sprok: Ik will dat dohn, wes’ rein!
42. Un as He so sprok, gung de Utsätzigkeit alsbald vun Em, un He war rein.
43. Un JEsus bedroh em, un dreev em alsbald vun Sik, Mark. [3, 12.]
44. Un sprok to em: Süh to, dat du Nüms nicks seggst; sonnern gah hen, un wies’ di den Prester, un opfer för din Reinigung, wat Moses gebaden hett to en Tügnis öwer se. 3. Mos. 14, 2.
45. He awer, as He rut keem, fung He an, un sä veel darvun, un mak de Geschich apenbar, so dat He vun nu an nich mehr kunn apenbar in de Stadt gahn, sonnern He weer buten in de wüsten Gegenden, un se keemen to Em vun alle Enn. Luk. [5, 15.]
Dat 2. Kapitel.
1. Un na weke Dag’ gung He wedder na Capernaum, un dat war bekannt, dat He in dat Hus weer. Matth. [9, 1.]
2. Un alsbald versammeln sik veele, so dat se keen Platz harrn ok buten vör de Döhr; un He sä se dat Wort.
3. Un dar keemen weke to Em, de brochen en Jichtkranken, vun veer Lüd dragen.
4. Un as se nich to Em kamen kunn’ vör dat Volk, deckten se dat Dack af, wo He weer, un graben dat up, un leeten dat Bett dal, wo de Jichtkranke in leeg.