5. As awer JEsus ehrn Glov seeg, sprok He to den Jichtkranken: Min Söhn, din Sünn sünd di vergeven.
6. Dar weern awer weke Schriftgelehrte, de seeten dar, un dachen in ehr Harten:
7. Wa redt düsse son Gotteslästerung? Wer kann Sünn vergeven as alleen GOtt? Matth. [9, 3.]
8. Un JEsus erkenn bald in Sin GEist, dat se so dachen bi sik sülvst, un sprok to se: Wat denkt ji so wat in ju Harten? Joh. [2, 24.]
9. Wat is lichter, to den Jichtkranken to seggen: »Di sünd din Sünn vergeven?« oder: »Stah up, nimm din Bett, un gah na Hus?«
10. Up dat ji awer weet, dat de Minschensöhn Macht hett, to vergeven de Sünn up de Eer, sprok He to den Jichtkranken:
11. Ik segg di, stah up, nimm din Bett, un gah na Hus!
12. Un gliek darup stunn he up, neem sin Bett, un gung rut vör all, so, dat se sik all verfehrten, un priesen GOtt, un sproken: Wi hebbt so wat noch niemals sehn.
13. Un He gung wedder rut an den See, un all dat Volk keem to Em, un He lehrte se.
14. Un as JEsus vöröwer gung, seeg He Levi, Alphäus sin Söhn, in de Tollbod sitten, un sprok to em: Folg Mi na! Un he stunn up, un folg Em na. Luk. [5, 27.]