15. Un dat begev sik, as He to Disch sitten dä in sin Hus, setten sik veele Töllners un Sünners to Disch mit JEsus un Sin Jüngers. Denn dat weern veele, de Em nafolgden.
16. Un de Schriftgelehrten un Pharisäers, as se seegen, dat He mit de Töllners un Sünners eten dä, sproken se to Sin Jüngers: Warum itt un drinkt He mit de Töllners un Sünners?
17. As dat JEsus hörn dä, sprok He to se: De Starken brukt keen Dokter, sonnern de Kranken. Ik bün kamen, to ropen de Sünners to Buße, un nich de Gerechten. Matth. [9, 12.] [13.]
18. Un Johannes sin Jüngers un de Pharisäers ehr fasteten veel, un dar keemen weke to Em, de sproken: Warum fastet Johannes sin Jüngers un de Pharisäers ehr, un Din Jüngers fastet nich? Matth. [9, 14.]
19. Un JEsus sprok to se: Wa künnt de Hochtiedslüd fasten, dewiel dat de Brüdigam bi se is? So lang also de Brüdigam bi se is, künnt se nich fasten.
20. De Tied awer ward kamen, dat de Brüdigam vun se nahmen ward; denn ward se fasten.
21. Nüms sett en Lappen vun Tüg up en ol Kleed; denn de nie Lappen ritt doch vun dat ole Kleed, un de Reet ward gröter. Matth. [9, 16.] Luk. [5, 36.]
22. Un Nüms deiht Most in ole Wienbälge; sunst territt de Most de Wienbälge, un de Wien ward verschütt, un de Wienbälge kamt um; sonnern man schall Most in nie Bälge dohn.
23. Un dat begev sik, dat He wanneln dä an en Sabbat dörch de Saat, un Sin Jüngers fungen an, in’t Gahn de Ahrn uttorieten. Luk. [6, 1.] 5. Mos. 23, 25.
24. Un de Pharisäers sproken to Em: Süh to, wat doht Din Jüngers up den Sabbat, dat nich recht is?