25. Un He sprok to se: Hebbt ji niemals les’t, wat David dahn hett, as dat em nödig weer, un em hungern dä, samt de, de bi Em weern?
26. As he gung in dat Gotteshus, to Abjathar, den Hohenprester sin Tied, un eet de Schaubröd, de Nüms eten dörf, denn de Presters, un he gev se ok de, de bi em weern. 1. Sam. 21, 6. 2. Mos. 29, 32. 33. 3. Mos. 24, 9.
27. Un He sprok to se: De Sabbat is för den Minschen makt, un nich de Minsch för den Sabbat; 5. Mos. 5, 14.
28. So is de Minschensöhn en HErr ok öwer den Sabbat. Luk. [6, 5.]
Dat 3. Kapitel.
1. Un He gung wedder in de Schol. Un dar weer en Minsch, de harr en verdrögte Hand. Matth. [12, 9.] [10.] Luk. [6, 6.]
2. Un se luerten up Em, ob He em ok up den Sabbat gesund maken war, up dat se en Sak wedder Em harrn.
3. Un He sprok to den Minsch mit de verdrögte Hand: Trä hervör!
4. Un He sprok to se: Schall man an en Sabbat wat Gudes dohn, oder wat Böses? dat Leven erholn, oder dod maken? Se awer sweegen still.
5. Un He seeg se heel bös an, un weer bedrövt öwer ehr verstockt Hart, un sprok to den Minsch: Reck din Hand ut! Un he reck se ut; un de Hand war em gesund, as de annere. 1. Kön. 13, 5.