22. Do trä rin de Dochter vun Herodias, un danz, un dat gefull Herodes wol, un de, de mit em an den Disch seten. Do sprok de König to de lütt Diern: Be’ vun mi, wat du wullt, ik will di dat geven.
23. Un swor ehr en Eed: Wat du warrst vun mi beden, will ik di geven, bet an de Hälft vun min Königriek.
24. Se gung rut, un sprok to ehr Moder: Wat schall ik beden? De sprok: Johannes den Döper sin Kopp.
25. Un se gung sogliek rin mit Hast to den König, be’ un sprok: Ik will, dat du mi gifst nu sobald up en Teller Johannes den Döper sin Kopp.
26. De König war bedrövt, doch wegen den Eed, un wegen de, de mit Em to Tafel sitten dän, wull he se nich en Fehlbed dohn laten.
27. Un alsbald schick de König den Henker hen, un heet sin Kopp herbringen. De gung hen, un slog em den Kopp af in dat Gefängnis.
28. Un drog sin Kopp her up en Schöddel, un gev em de lütt Diern, un de lütt Diern gev em ehr Moder.
29. Un as dat sin Jüngers hörten, keemen se, un neemen sin Lieknam, un län em in en Graf.
30. Un de Apostels keemen bi JEsus tosamen, un verkünnigten Em dat all, un wat se dahn un lehrt harrn.