31. Un He sprok to se: Lat uns alleen in en Wüstenie gahn, un ruht ju ut! Denn se weern veel, de af- un to gungen; un harrn nich Tied nog to eten.
32. Un He fahr dar in en Schipp na de Wüstenie alleen.
33. Un dat Volk seeg se wegfahrn; un veel kennten Em, un leepen darhen mit enanner to Fot ut all de Städ’, un keemen se tovör, un se keemen to Em.
34. Un JEsus gung rut un seeg dat grote Volk, un dat jammer Em, denn se weern as de Schap, de keen Harr hebbt. Un He fung en lange Predigt an.
35. As nu de Dag binah vörbi weer, treden Sin Jüngers to Em, un sproken: Dat is hier wüste, un de Dag is nu darhen. Matth. [14, 15.]
36. Lat se vun Di, dat se hengaht in de Dörper un Flecken umher, un kopt sik Brod; denn se hebbt nicks to eten.
37. JEsus awer antworte, un sprok to se: Gevt ji se doch to eten. Un se sproken to Em: Schüllt wi denn hengahn un för tweehunnert Penning Brod kopen, un se to eten geven?
38. He awer sprok to se: Wa veel Brod hebbt ji? Gaht hen un seht to. Un as se dat erfahrn harrn, sproken se: Fief, un twee Fisch.
39. Un He befohl se, dat se sik all dal leggen schulln bi vulle Dischen, up dat gröne Gras.
40. Un se setten sik na Schichten, je hunnert un hunnert, föfdig un föfdig.