41. Un He neem de fief Bröd un de twee Fisch un seeg up na den Himmel, un dankte, un brok de Bröd, un gev se de Jüngers, dat se se vörleggen dän, un de twee Fisch deel He mank se all.
42. Un se eten all un warn satt.
43. Un se sammeln de Krömen up, twölf Körv vull, un vun de Fisch.
44. Un de dar eten harrn, de weern fiefdusend Mann.
45. Un alsbald drev He Sin Jüngers, dat se in dat Schipp treden, un vör Em röwer föhrn na Bethsaida, bet dat He dat Volk vun Sik leet. Matth. [14, 22.] Joh. [6, 17.]
46. Un as He se vun Sik schafft harr, gung He up en Barg to beden.
47. Un an den Abend weer dat Schipp merrn up den See, un He up dat Land alleen. Matth. [14, 23.] [24.]
48. Un He seeg, dat se Noth leden bi dat Rudern; denn de Wind weer se entgegen. Un um de veerte Nachtwach keem He to se, un gung up den See.
49. Un He wull vör se öwer gahn. Un as se Em seegen up den See umhergahn, meenten se, dat weer en Spök, un schregen.
50. Denn se seegen Em all, un verfehrten sik. Awer sogliek sprok He mit se, un sprok to se: West getrost; Ik bün dat, west nich bang.