12. West fröhlich un hebbt guden Moth, dat schall ju in den Himmel wol belohnt warrn. Denn so hebbt se verfolgt de Propheten, de vör ju west sünd. Jak. [5, 10.]
13. Ji sünd dat Solt vun de Eer. Wenn nu dat Solt dumm ward, womit schall man denn solten? Dat is to Nicks mehr nütz, as dat man dat rutschüdd un lett dat vun de Lüd wegperrn. Mark. [9, 50.] Luk. [14, 34.]
14. Ji sünd dat Licht vun de Welt. De Stadt, de up en Barg liggt, kann nich verborgen wesen.
15. Man stickt ok nich en Licht an un sett dat unner den Schepel, sonnern up en Lüchter, so lücht dat denn alle, de in dat Hus sünd. Mark. [4, 21.]
16. Also lat ju Licht lüchten vör de Lüd, dat se ju guden Warke sehn un ju Vader in den Himmel priesen doht. 1. Pet. [2, 12.]
17. Ji schüllt nich meenen, dat Ik kamen bün, dat Gesetz oder de Propheten uptolösen. Ik bün nich kamen, uptolösen, sonnern to erfülln. Matth. [3, 15.] Röm. [3, 31.]
18. Denn Ik segg ju wahrlich: bet dat Himmel un Eer vergaht, schall nich de lüttste Bokstav noch en Tüttel vun dat Gesetz vergahn, bet dat dat all geschehn is. Luk. [16, 17.] [21, 33.]
19. Wer nu een vun düsse lütten Gebote uplöst un lehrt de Lüd so, de schall de Lüttste heeten in dat Himmelriek. Wer dat awer deiht un lehrt, de schall grot heeten in dat Himmelriek. Jak. [2, 10.]
20. Denn Ik segg ju: Dat wes’ denn, dat ju Gerechtigkeit beter is as de Schriftgelehrten un Pharisäers ehr, so schüllt ji nich in dat Himmelriek kamen.
21. Ji hebbt hört, dat to de Oln seggt is: Du schast Nüms dod maken, denn wer Een dod makt, de schall dat Gericht schüllig wesen. 2. Mos. 20, 13. 3. Mos. 24, 17.