23. Un JEsus seeg Sik um, un sprok to Sin Jüngers: Wa swar ward de Rieken in dat Riek GOttes kamen.
24. De Jüngers awer verfehrn sik öwer Sin Red. Awer JEsus antworte wedderum, un sprok to se: Leeve Kinner, wa swar is dat, dat de, de ehr Vertrun up Riekdom setten doht, in dat Riek GOttes kamt! Ps. [62, 11.] 1. Tim. [6, 17.]
25. Dat is lichter, dat en Kameel dörch en Nadeloog gahn dä, as dat en riek Minsch in GOtt Sin Riek kamen deiht.
26. Se verfehrn Sik awer noch veel mehr, un sproken unner eenanner: Wer kann denn selig warrn?
27. JEsus awer seeg se an, un sprok: Bi de Minschen is dat unmöglich, awer nich bi GOtt; denn alle Dinge sünd möglich bi GOtt. Luk. [1, 37.]
28. Do sä Petrus to Em: Süh, wi hebbt Allns verlaten, un sünd Di nafolgt. Matth. [19, 27.] Luk. [5, 11.] [18, 28.]
29. JEsus antworte, un sprok: Wahrlich, Ik segg ju: Dar is Nüms, wenn he verlett Hus, oder Bröder, oder Swestern, oder Vader oder Moder, um Minetwilln, un um dat Evangelium willn,
30. De nich hunnertfältig empfangen deiht, nu in düsse Tied, Hüser, un Bröder, un Swestern, un Moder, un Kinner, un Äcker, mit Verfolgungen, un in de tokünftige Welt dat ewige Leven.
31. Veele awer ward de Letzten wesen, de de Eersten sünd, un de Eersten wesen, de de Letzten sünd. Matth. [19, 30.] Mark. 20, 16. Luk. [13, 30.]
32. Se weern awer up den Weg un gungen rup na Jerusalem; un JEsus gung vör se her, un se verfehrn sik, folgten Em na, un weern bang. Un JEsus neem awermals de Twölf to Sik, un sä se, wat Em wedderfahrn war: Matth. [17, 22.]