30. Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat düt Allns geschüht.
31. Himmel un Eer ward vergahn; Min Wör’ awer ward nich vergahn. Matth. [24, 35.]
32. Vun den Dag awer un de Stunn weet Nüms, ok de Engeln in den Himmel nich, ok de Söhn nich, sonnern alleen de Vader. Matth. [24, 36.]
33. Seht to, wakt un bedt, denn ji weet nich, wenn de Tied is. Matth. [25, 13.] Luk. [12, 40.]
34. Gliek as en Minsch, de öwer Land trock, un verleet sin Hus, un gev sin Knechts Macht, en jeden sin Dagwark, un befohl den Döhrwächter, he schull waken. Luk. [19, 12.]
35. So wakt nu, denn ji weet nich, wenn de Husherr kummt, ob he kummt up den Abend, oder to Mitternacht, oder um de Tied vun de Hahnenkreih, oder Morgens;
36. Up dat he nich unverwahrens kummt un findt ju slapen.
37. Wat ik awer ju segg, dat segg ik to all: Wakt!
Dat 14. Kapitel.
1. Un na twee Dag’ war dat Ostern, un de Dag’ vun de söten Bröd. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten söchten, woans se Em mit List grepen un dod maken dän. Matth. [26, 2.] Luk. [22, 1.] Joh. [13, 1.]