11. Un desülvigen, as se hörn, dat He leven dä, un weer ehr erschienen, gloven se dat nich.
12. Darna, as twee vun se, de unnerwegs weern, apenbar He Sik unner en anner Gestalt, as se up dat Feld gungen. Luk. [24, 13.]
13. Un desülven gungen ok hen, un verkünnigten dat de annern; de glovten se ok nich.
14. Toletzt, as de Ölven to Disch sitten dän, apenbar He Sik, un schull ehren Unglov, un ehr Hartens Hardigkeit, dat se nich glovt harrn de, de Em sehn harrn uperstahn. Luk. [24, 36.] Joh. [20, 19.] 1. Cor. [15, 5.] [7.]
15. Un sprok to se: Gaht hen in alle Welt, un predigt dat Evangelium alle Kreatur. Matth. [28, 19.] Kol. [1, 23.]
16. Wer dar glovt un döfft ward, de ward selig warrn, wer awer nich glovt, de ward verdammt warrn. Apost. [2, 38.] Joh. [3, 18.] [36.] [12, 48.]
17. De Teken awer, de dar folgen ward de, de dar glovt, sünd düsse: In Min Namen ward se Düvels utdrieven, mit nie Tungen reden, Apost. [16, 18.] [2, 4.] [11.] [10, 46.]
18. Slangen verdrieven, un wenn se wat Giftiges drinkt, ward dat se nich schaden, up de Kranken ward se de Hann leggen, so ward dat beter mit se warrn. Luk. [10, 19.] Apost. [28, 5.] [8.]
19. Un de HErr, nadem He mit se redt harr, war He upnahm to den Himmel, un sitt to rechten Hand GOttes. Luk. [24, 51.] Apost. [1, 9.]
20. Se awer gungen rut un predigten an alle Enn, un de HErr wirkte mit se, un bekräftig dat Wort dörch nafolgende Teken. Apost. [3, 16.] [14, 3.] Ebr. [2, 4.]