7. Un se harrn keen Kind, denn Elisabeth weer unfruchtbar, un weern beide to Jahren.

8. Un dat begev sik, as he dat Presteramt afwahr vör GOtt, to de Tied vun sin Ordnung,

9. Na Gewohnheit vun dat Presterdom, un dat an em weer, dat he rökern schull, gung he in den HErrn Sin Tempel. 2. Mos. 30, 7.

10. Un de ganze Hupen Volk weer buten un be’ unner de Stunn vun dat Rokopfer. 3. Mos. 16, 17. 1. Kön. 7, 12.

11. Dar erschien em awer en Engel vun den HErrn, un stunn to rechten Hand an den Rokopferaltar. 2. Mos. 30, 1.

12. Un as Zacharias em sehn dä, verfehr he sik, un em keem Bangen an. Richt. 13, 6. 20. Dan. 10, 7. 8.

13. Awer de Engel sprok to em: Wes’ nich bang, Zacharias, denn din Gebet is erhört, un din Fru Elisabeth ward di en Söhn to Welt bringen, den sin Namen schast du Johannes heeten. Apost. [10, 31.]

14. Un du warrst daröwer Freud un Wonn’ hebben, un veele ward sik öwer sin Geburt freun. v. [58.]

15. Denn he ward grot wesen vör den HErrn. Wien un starke Gedränke ward he nich drinken. Un he ward noch in dat Moderlief erfüllt warrn mit den hilligen GEist.

16. Un he ward veele vun de Kinner Israel to GOtt, ehren HErrn, bekehrn.