17. Un he ward vör Em hergahn in Elias sin Kraft un Geist, to bekehrn de Vaders ehr Harten to de Kinner, un de Unglövigen to de Gerechten ehr Klokheit, to bereiten den HErrn en woltorüst Volk.

18. Zacharias sprok to den Engel: Wobi schall ik dat erkennen? Denn ik bün old un min Fru is to Jahren. 1. Mos. 17, 17.

19. De Engel antworte, un sprok to em: Ik bün Gabriel, de vör GOtt steiht, un bün herschickt, mit di to reden, dat ik di düt verkünnigen schall. Dan. 8, 16. 9, 21. 1. Kön. 17, 1. Ps. [103, 20.] Offenb. [7, 11.]

20. Un süh, du warrst stumm warrn, un nich spreken künnen, bet up den Dag, wo dat geschehn ward; darum, dat du min Wör’ nich glovt hest, weke schüllt wahr makt warrn to ehr Tied.

21. Un dat Volk töv up Zacharias, un wunner sik, dat he so lang in den Tempel blev.

22. Un as he rut gung, kunn he nich mit se reden. Un se markten, dat he en Gesicht sehn harr in den Tempel. Un he wink se, un blev stumm.

23. Un dat begev sik, as sin Amtstied ut weer, gung he hen in sin Hus.

24. Un na de Dag’ war sin Fru Elisabeth swanger, un verbarg sik fief Monat lang, un sprok:

25. Also hett mi de HErr dahn in de Dag’, as He mi ansehn hett, dat He de Schand mank de Lüd vun mi neem.

26. Un in den sößten Monat war de Engel Gabriel schickt vun GOtt in en Stadt in Galiläa, de heet Nazareth,