Vörred to de eerste Utgav vun de Evangelien.
Veele plattdütsche Lüd hebbt blot en hochdütsch Christendom, un holt sik den GOtt, de blot hochdütsch to se sprickt, un to den se man hochdütsch spreken künnt, sowiet vunt Lief, as dat Plattdütsche vun dat Hochdütsche af is. Daher gift dat so veele Christen, de blot en Sünndags-Christendom kennt. GOtt bewahr uns darvör in Gnaden un help, dat dat Christendom den Husrock bi uns antreckt un för Plattdütsche ok plattdütsch ward. Darto much düsse plattdütsche Bibel helpen, de malins en tru Helper vun unsen Doktor Luther hett maken laten. Dar in dree Hunnert Jahrn ok de plattdütsche Sprak sik ännert hett, so hef ik düt un dat ännern mußt.
Wer awer keen Plattdütsch mag, de bedenk, dat bet vör twee Hunnert Jahrn in unse Land in de Kark plattdütsch predigt, sungen, bedt is, dat wi en plattdütsche Bibel, en plattdütsch Gesangbok, en plattdütschen Katechissen harrn, un de slechtsten Tieden weern dat grade nich. GOtt gev se uns wedder.
Mit dat Evangelium gev ik den eersten Deel vun de Bibel rut.
Ik öwergev düsse Öwersettung de Lesers, weke weet, wat de plattdütsche Sprak för en Bedüdung för unse Volk hett. So GOtt mi dat Leven un Sin Gnad gift, schüllt de öwrigen Böker vun de hillige Schrift folgen. Ik will eerst mal hörn, wat de Lüd, de de Sak verstaht, an de Öwersettung nich gefalln deiht, damit ik mit den guden Rath, den se mi geven ward, wieder arbeiden kann. GOtt de HErr awer segen dat Wark, dat dardörch Sin hillige Nam ünner de Plattdütschen verherrlicht ward!
De Herutgever.
Min leeve Leser! Dörch GOtt’s Gnad is dat plattdütsche nie Testament un de Psalmen na de Öwersettung vun Dr. Johann Bugenhagen nu fardig warn, un dat grad in dat Jahr, da wi GOtt darvör danken doht, dat düsse true Mann vör veer Hunnert Jahrn to Welt kamen is. De HErr ward nu de Gnad ok geven, dat Sin hillige Wort in de plattdütsche Sprak de plattdütschen Christen wedder wat nutzen deiht, damit se uns’ HErrgotts Wort richtig verstahn lehrt. Ik höp, se ward dat denn ok richtig to Harten nehmen, denn to de Tied, as dat Evangelium in uns’ Modersprak predigt war, harr dat Christendom doch en anner Utsehn, as hüt to Dags. Do wulln de Lüd ok so leven, as se lehrt warn. Nu awer wüllt se so lehrt warrn, as se leven muchen. De Plattdütschen sünd awer ümmer Lüd west, de wenig snackt, awer veel dahn hebbt, de nich för de Fedder, awer fört Handanleggen weern. Se sünd ümmer Lüd wesen, de langsam wat faten dän, harrn se dat awer eenmal fat, so heeln se dat ok fast un stunn darvör in up Leven un Dod. Ik höp, dat plattdütsche Christendom schall dat ok noch wedder bewiesen, un wenn dat darhen kummt, denn schüllt ji mal sehn, denn hett dat Art mit dat Christendom. Un dat wull ik so geern beleven, dat wi hier in Norden, in plattdütschen Landen, son Christendom wedder kreegen, daran man sin hartlich Freud hebben kann, so dat man dat garnich begriepen kunn, wa dat Minschen geven mag, de keen ordentlige Christen wesen wüllt. Un dat höp ik heel seker, dat de plattdütsche Bibel darto wedder helpen ward, dat GOtts Wort vun veele Lüd wedder beter verstahn ward. Wenn man’t eerst richtig versteiht, denn mutt man dat wol leef hebben, dat is gar to söt darto. Un wenn man’t leef hett, denn will man ok darna leven, denn dat is gar to leevlich un bringt den rechten Freden.
Nu hollt man mi frielich vör, dat veele Plattdütsche gar keen Plattdütsch lesen künnt. Dat makt nicks, denn lehrt se dat. Mi is’t ganz leef, wenn se de plattdütsche Bibel ümmer heel langsam lesen mütt, denn öwer dat Hochdütsche hüppt se so weg un seht blot de Bokstaven, nich awer wat se bedüdt; un de Bibel will doch geern recht mit Bedacht les’t warrn, wenn een se recht geneten will, so as man en Leevesbreef lesen deiht, wo man bi jede Wort recht still hollt un sik dat int Hart drückt. Un wenn du nu de plattdütsche Bibel mit de hochdütsche vergliekst, denn schast mal sehn, je mehr du di in de Bibel rin lesen deihst un rin studeerst, je söter smeckt se, un desto beter genütt man se, denn de Köst baben up is ümmer wat hart bi dat Brod, un nich för jedereen sin Mundwark. Nu, wenn du de hillige Schrift so recht mit Bedacht lesen un geneten deihst, denn glöv ik, gifst du mi recht, wenn ik segg: De Hochdütschen hebbt veel vör uns vörut, awer so eernst, as de Plattdütschen snacken künnt, künnt se’t nich, un so hartlich eerst recht nich, un GOtts Wort geiht in de plattdütsche Sprak doch eerst recht int Hart.