32. Un se wunnerten sik öwer Sin Lehr; denn Sin Red weer gewaltig. Matth. [7, 28.] [29.] Matth. [22, 22.] [23.] Mark. [1, 22.] Joh. [7, 46.]
33. Un dar weer en Minsch in de Schol beseten mit en unreinen Düvel. Un de schreeg lut,
34. Un sprok: Hör up, wat hebbt wi mit Di to schaffen, JEsus vun Nazareth? Du büst kamen, uns to verdarven. Ik weet, wer Du büst, nämlich GOtt Sin Hillige. Mark. [1, 24.] Luk. [1, 35.]
35. Un JEsus bedroh em, un sprok: Wes’ still, un fahr vun em ut! Un de Düvel smeet em merrn mank se, un fahr vun em ut, un dä em keen Schaden.
36. Un en Furcht keem öwer se all, un reden mit enanner, un sproken: Wat is dat för en Ding? He befehlt mit Macht un Gewalt de unreinen Geister, un se fahrt ut.
37. Un Sin Rop war lut in alle Örter vun dat umliggende Land.
38. Un He stunn up ut de Schol, un keem in Simon sin Hus. Un Simon sin Husfru ehr Moder weer mit en hart Fever behaft, un se beden för ehr. Matth. [8, 14.]
39. Un He trä to ehr, un befohl dat Fever, un dat verleet se. Un bald stunn se up un deen se.
40. Un as de Sünn unnergahn weer, brochen se all de, de dar Kranke mit allerlie Süken harrn, to Em. Un He lä up jeden de Hann, un mak se gesund. Matth. [8, 16.] Mark. [1, 32.]
41. Dar fahrn ok de Düvels vun veele ut, schregen, un sproken: Du büst Christus, GOtt Sin Söhn. Un He bedroh se, un leet se nich reden; denn se wussen, dat He Christus weer.