6. JEsus awer gung mit se hen. As se awer nu nich wiet vun dat Hus weern, schick de Hauptmann vun sin Frünn to Em, un leet Em seggen: Ach, HErr, bemöh Di nich, ik bün dat nich werth, dat Du unner min Dack geihst. Matth. [8, 8.]
7. Darum hef ik ok mi sülvst nich würdig holn, dat ik to Di keem; sonnern sprek een Wort, so ward min Jung gesund.
8. Denn ok ik bün en Minsch, de Obrigkeit unnerdahn, un hef Kriegsknechts unner mi, un sprek to een: »Gah hen!« so geiht he hen, un to den annern: »Komm her!« so kummt he, un to min Knecht: »Doh dat!« so deiht he dat.
9. As awer JEsus dat hör, wunner He sik öwer em, un wenn’ sik um, un sprok to dat Volk, dat Em nafolgen dä: Ik segg ju, son Glov hef Ik in Israel nich funn’.
10. Un as de, weke utschickt weern, wedder na Hus keemen, funn’ se den kranken Knecht gesund.
11. Un dat begev sik darna, dat He in en Stadt mit Namen Nain gung, un veele vun Sin Jüngers gungen mit Em, un veel Volk.
12. As He awer neeg an dat Stadtdohr keem, süh, do drog man en Doden rut, de de enzige Söhn vun sin Moder weer; un se weer en Wetfru, un veel Volk ut de Stadt gung mit ehr. 1. Kön. 17, 17.
13. Un as de HErr se sehn dä, dä se Em leed, un He sprok to ehr: Ween nich! Matth. [9, 36.] Jer. 31, 16.
14. Un trä hento, un röhr den Sarg an, un de Dregers stunnen still. Un He sprok: Jüngling, Ik segg di, stah up! Mark. [5, 41.]