15. Un de Dode rich sik up, un fung an to spreken. Un He gev em sin Moder. 2. Kön. 4, 36.

16. Un dar keem se all en Furcht an, un priesen GOtt, un sproken: Dar is en grote Prophet unner uns upstahn, un GOtt hett Sin Volk besöcht.

17. Un düsse Red öwer Em war lut dörch dat ganze jüdische Land, un alle umliggen Länner.

18. Un dat Allns verkünnigten Johannes sin Jüngers em. Un he reep to sik twee vun sin Jüngers, Matth. [11, 2.]

19. Un schick se to JEsus, un leet Em seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?

20. As awer de Jüngers to Em kemen, sproken se: Johannes de Döper hett uns to Di schickt, un lett Di seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?

21. To düsse Stunn awer mak He veele gesund vun Süken un Plagen un böse Geister, un veele Blinden schenk He dat Gesicht.

22. Un JEsus antwort un sprok to se: Gaht hen, un verkünnigt Johannes, wat ji sehn un hört hebbt: De Blinden seht, de Lahmen gaht, de Utsätzigen ward rein, de Doden staht up, un de Armen ward dat Evangelium predigt; Jes. 85, 5. Matth. [11, 5.]

23. Un selig is, wer sik nich an Mi argern deiht. Matth. [11, 6.]

24. As awer Johannes sin Baden torüggungen, fung JEsus an to reden to dat Volk vun Johannes: Wat sünd ji rut gahn in de Wüstenie to sehn? Wüllt ji en Rohr sehn, dat vun den Wind bewegt ward? Matth. [11, 7.]