33. Do fahrn de Düvels ut vun den Minsch, un fahrn in de Sögen, un de Drift störrt sik vun de steile Hög in den See, un versopen.
34. As awer de Harrn seegen, wat gescheeg, lepen se weg, un verkünnigten dat in de Stadt un in de Dörper.
35. Do gungen se rut to sehn, wat dar geschehn weer; un keemen to JEsus, un funn’ den Minsch, vun den de Düvels utfahrn weern, sitten to JEsus Sin Föt, antrocken un vernünftig, un se verfehrten sik.
36. Un de dat sehn harrn, verkünnigten se dat, woans de Besetene gesund warn weer.
37. Un de ganze Menge vun de umliggen Länner vun de Gadarener be’ Em, dat He vun se gung. Denn en grote Furcht weer se ankamen. Un He trä in dat Schipp, un kehr wedder um.
38. Do be’ Em awer de Mann, vun den de Düvels utfahrn weern, dat he much bi Em wesen. Awer JEsus leet em vun Sik, un sprok: Mark. [5, 18.]
39. Gah wedder to Hus, un segg, wa grote Dinge GOtt an di dahn hett. Un he gung hen, un predig dörch de ganze Stadt, wa grote Dinge JEsus an em dahn harr.
40. Un dat begev sik, as JEsus wedder keem, neem Em dat Volk up, denn se tövten alle up Em.
41. Un süh, dar keem en Mann, mit Namen Jairus, de en Scholöbberste weer, full JEsus to Föt, un be’ Em, dat He wull in sin Hus kamen. Matth. [9, 18.]
42. Denn he harr en eenzige Dochter bi twölf Jahr, de leeg up dat Letz. Un as He hengung, dräng Em dat Volk.