23. Un as se segeln dän, sleep He in. Un dar keem en Stormwind up den See, un de Waggen öwerfulln se, un se stunnen in grote Gefahr.
24. Do treden se to Em, un weckten Em up, un sproken: Meister, Meister, wi kamt um! Do stunn He up, un bedroh den Wind un de Waggen vun dat Water, un dat leet af un war still.
25. He sprok awer to se: Wo is ju Glov? Se fürchten sik awer, un wunnerten sik, un sproken unner enanner: Wer is düsse? Denn He befehlt den Wind un dat Water, un se sünd Em gehorsam. Matth. [8, 26.]
26. Un se segelten fort in de Gegend vun de Gadarener, weke is grad öwer vun Galiläa. Matth. [8, 28.] Mark. [5, 1.]
27. Un as He utträ up dat Land, keem Em en Mann in de Möt ut de Stadt, de harr Düvels vun lange Tied her, un he trock keen Kleder an, un blev in keen Hus, sonnern in de Dodenkulen.
28. As he awer JEsus seeg, schreeg he un full vör Em dal, un reep lut, un sprok: Wat hef ik mit Di to schaffen, JEsus, Du Söhn vun GOtt, den Allerhöchsten? Ik bed Di, Du wullst mi nich quälen. Matth. [8, 29.]
29. Denn He befohl den unreinen Geist, dat he vun den Minsch utfahrn dä; denn he harr em lange Tied plagt. Un he weer mit Keden bunden un mit Fotfesseln anbunden, un he terreet de Bann’, un war vun den Düvel dreven in de Wüstenie.
30. Un JEsus frog em, un sprok: Wa heetst du? He sprok: Legion, denn dar weern veele Düvels in em fahrn.
31. Un se beden Em, dat He se nich in de Deep fahrn leet.
32. Dar weer awer darsülvst en grote Drift Sögen an de Weid up den Barg. Un se beden Em, dat He se Frielöv gev, in desülven to fahrn. Un He verlöv se dat.