13. De awer up den Felsen, sünd de: wenn se dat hört, nehmt se dat Wort mit Freuden an; un de hebbt keen Wuddeln, en Tied lang glovt se, un to de Tied vun de Anfechtung fallt se af.
14. Dat awer mank de Dornen full, dat sünd de, de dat hört, un gaht hen unner de Sorgen, Riekdom un Wollust vun dat Leven, un erstickt, un bringt keen Frucht.
15. Dat awer up dat gude Land sünd de, de dat Wort hört un beholt in en fein gut Hart, un bringt Frucht in Geduld. Apost. [16, 14.] Ebr. [10, 36.]
16. Nüms awer stickt en Licht an, un deckt dat mit en Fatt to, oder sett dat unner en Bank; sonnern he sett dat up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht. Matth. [5, 15.] Mark. [4, 21.]
17. Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, ok nicks Heemlichs, dat nich bekannt war un an den Dag keem. Matth. [10, 26.] Mark. [4, 22.]
18. So seht nu darup, woans ji tohört. Denn wer dar hett, den ward geven, wer awer nich hett, vun den ward nahm, ok dat he meent to hebben. Matth. [13, 12.]
19. Dar gungen awer hento Sin Moder un Sin Bröder, un kunnen vör dat Volk nich to Em kamen. Matth. [12, 46.] Mark. [3, 31.]
20. Un dat war Em anseggt: Din Moder un Din Bröder staht buten, un wüllt Di sehn. Mark. [3, 32.]
21. He awer antworte, un sprok: Min Moder un min Bröder sünd düsse, de GOttes Wort hört un doht. Joh. [15, 14.]
22. Un dat begev sik up een vun de Dag’, dat He in en Schipp trä mit samt Sin Jüngers. Un He sprok to se: Lat uns öwer den See fahrn, un se stötten vun Lann. Matth. [8, 23.] Mark. [4, 36.]