4. As nu veel Volk bi enanner weer un ut de Städte to Em kemen, sprok He dörch en Glieknis: Matth. [13, 3.] Mark. [4, 2.]
5. Dar gung en Saimann rut, to sai’n sin Saat; un as he sai’, full wat an den Weg, un war tweiperrt, un de Vageln unner den Himmel freten dat up.
6. Un wat full up den Felsen, un as dat upgung, verdrög dat, darum, dat dat keen Saft harr.
7. Un wat full merrn mank de Dornen; un de Dornen gungen mit up, un heeln dat unner.
8. Un wat full up en gude Land; un dat gung up, un drog hunnertfältig Frucht. As He dat sä, reep He: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to! 1. Mos. 26, 12.
9. Sin Jüngers awer frogen Em, un sproken, wat düt Glieknis weer.
10. He awer sprok: Ju is dat geven, to weeten dat Geheemnis vun GOtt Sin Riek; de annern awer in Glieknissen, dat se dat nich seht, ob se dat wol seht, un nich verstaht, ob se dat wol hört. Jes. 6, 9. 10. Matth. [13, 14.] Mark. [4, 12.] Joh. [12, 40.] Apost. [28, 26.]
11. Düt is awer dat Glieknis: De Saat is GOtt Sin Wort.
12. De awer an den Weg sünd, dat sünd, de dat hört; darna kummt de Düvel, un nimmt dat Wort vun ehr Hart, up dat se nich glovt un selig ward.