53. Un se lachten Em ut; denn se wussen wol, dat se storven weer.
54. He awer drev se all rut, neem se bi de Hand, reep un sprok: Kind, stah up!
55. Un ehr Geist keem wedder, un se stunn sogliek up. Un He befohl, man schull ehr wat to eten geven.
56. Un ehr Öllern verfehrn sik. He awer befohl se, dat se Nüms sän, wat geschehn weer. Luk. [5, 14.] Mark. [7, 36.]
Dat 9. Kapitel.
1. He reep awer de Twölf tosamen, un gev se Gewalt un Macht öwer alle Düvels, un dat se Süken heeln kunn’, Matth. [10, 1.] Mark. [6, 7.]
2. Un schick se ut to predigen dat Riek GOttes, un de Kranken gesund to maken.
3. Un sprok to se: Ji schüllt nicks mit ju nehmen up den Weg, weder Stock, noch Tasch, noch Brod, noch Geld; ok schall dar een nich twee Röck hebben. Mark. [10, 9.]
4. Un wo ji in en Hus gaht, dar blievt, bet ji vun dar treckt. Luk. [10, 5-7.]
5. Un vun de, de ju nich upnehmt, dar gaht rut vun desülvige Stadt, un slaht ok den Stoff af vun ju Föt, to en Tügnis öwer se. Luk. [10, 11.]