6. Un se gungen ut, un dörchtrocken de Flecken, predigten dat Evangelium, un maken gesund allerwegens.
7. Dar keem awer vör Herodes, den Veerfürsten, allns, wat dörch Em gescheeg, un he weer besorgt, wiel vun enige seggt war: Johannes is vun de Doden wedder upstahn; Matth. [14, 1.] Mark. [6, 14.]
8. Vun enige awer: Elias is kamen; vun enige awer: Dar is een vun de olen Propheten wedder upstahn.
9. Un Herodes sprok: Johannes, den hef ik den Kopp afsla’n; wer is awer düsse, vun den ik so wat hörn doh? Un he wull Em sehn.
10. Un de Apostels keemen wedder, un vertelln Em, wa grote Dinge se dahn harrn. Un He neem se to sik, un gung afsiets in en Wüstenie bi de Stadt, de dar heet Bethsaida. Matth. [14, 13.]
11. As düt dat Volk wies war, trock dat Em na; un He leet se to Sik, un sä se vun GOtt Sin Riek, un mak gesund, de dat nödig harrn. Awer de Dag fung an, up de Neeg to gahn.
12. Do treden to Em de Twölf, un sproken to Em: Lat dat Volk vun Di, dat se hengaht in de Flecken umher, un in de Dörper, dat se Harbarg un Spies finnt; denn wi sünd hier in de Wüstenie. Matth. [14, 15.]
13. He awer sprok to se: Gevt ji se wat to eten. Se sproken: Wi hebbt nich mehr as fief Bröd un twee Fisch; dat wes’ denn, dat wi hengahn schüllt, un Spies kopen för so veel Volk.
14. (Denn dar weern bi fief dusend Mann.) He sprok awer to Sin Jüngers: Lat se sik setten schichtwies’, bi föftig un föftig.
15. Un se dän so, un setten sik all.