6. Ji schüllt dat Hilligdom nich de Hunn geven, un ju Parlen schüllt ji nich vör de Swien smieten, up dat de se nich unnerperrt mit ehr Föt un sik umwend un ju terriet.
7. Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finnen, kloppt an, so ward vör ju updahn. Mark. [11, 24.]
8. Denn wer dar bedt, de krigt, un wer dar söcht, de findt, un wer ankloppt, vör den ward updahn. Spr. 8, 17.
9. Wer is mank ju Minschen, wenn em sin Söhn um Brod bedt, de em en Steen anbeeden deiht?
10. Oder wenn he em bedt um en Fisch, de em en Slang anbeeden deiht?
11. So ji denn, de ji doch bös sünd, künnt doch ju Kinner gude Gaven geven, wa veelmehr ward ju Vader in den Himmel de wat Gudes geven, de Em darum bedt. Luk. [11, 13.] Jak. [1, 17.]
12. Allns, wat ji wüllt, dat de Lüd ju dohn schüllt, dat doht ji se, dat is dat Gesetz und de Propheten. Luk. [6, 31.] Matth. [22, 40.] Röm. [13, 8.] [10.]
13. Gaht in dörch de enge Port. Denn de Port is wiet, un de Weg is breed, de to de Verdammnis föhrt, un de sünd veele, de darup wandelt. Luk. [13, 24.]
14. Un de Port is eng, un de Weg is smal, de to dat Leven föhrn deiht, un dar sünd wenige, de em findt. Apost. [14, 22.]
15. Seht ju vör vör de falschen Propheten, de in Schapskleder to ju kamen doht, inwennig awer sünd se rietende Wölf. Jer. 14, 14. Apost. [20, 29.]