29. Dat Volk awer dräng dar hento. Do fung He an, un sä: Düt is en bös Geslecht, se begehrt en Teken, un se ward keen Teken geven, as alleen dat Teken vun den Prophet Jonas. Matth. [16, 4.]
30. Denn gliek as Jonas weer en Teken för de Niniviten: also ward dat de Minschensöhn wesen för düt Geslecht. Jon. 2, 1.
31. De Königin vun Middag ward hervör treden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward se verdammen; denn se keem vun dat Enn vun de Welt, to hörn Salomo sin Wiesheit. Un seht, hier is mehr as Salomo. 1. Kön. 10, 1. 2. Chron. 9, 1. Matth. [12, 42.]
32. De Lüd vun Ninive ward hervörtreden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward dat verdammen; denn se dän Buße na Jonas sin Predigt. Un seht, hier is mehr as Jonas. Jon. 3, 5. Matth. [12, 41.]
33. Nüms stickt en Licht an, un sett dat an en heemlichen Ort, ok nich unner en Kornmaat; sonnern up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht. Mark. [4, 21.]
34. Dat Oog is dat Licht vun den Lief. Wenn nu din Oog eenfoltig wesen ward, so is din ganze Lief licht. Wenn awer din Oog arg is, so is ok din Lief düster.
35. So seh darup, dat nich dat Licht in di Düsternis is.
36. Wenn nu din Lief ganz hell is, dat he keen Stück vun de Düsternis hett, so ward he ganz hell wesen, ward di hell maken as en hellen Blitz.
37. As He awer in de Red weer, be’ Em en Pharisäer, dat He mit em de Middagsmahltied eet. Un He gung rin, un sett Sik to Disch.
38. As dat de Pharisäer sehn dä, wunner he sik, dat He Sik nich vör dat Eten wuschen harr. Matth. [15, 2.]