21. Dat is mit en Suerdeeg to verglieken, den en Fru neem, un meng em mank dree Schepel Mehl, bet dat dat alltosam suer war. Matth. [13, 33.]
22. Un He gung dörch Städte un Flecken, un lehr, un neem Sin Weg na Jerusalem.
23. Dar sprok awer een to Em: HErr, sünd dar wenige, de selig ward? He sprok to se:
24. Ringt darna, dat ji ingaht dörch de enge Port, denn veele ward, dat segg Ik ju, darna trachten, woans se rin kamt, un ward dat nich dohn künn. Matth. [7, 13.] Phil. [3, 12.]
25. Vun de Tied an, wenn de Husvader upstahn is, un de Döhr toslaten hett, dar ward ji denn anfangen, buten to stahn, un an de Döhr to kloppen, un seggen: »HErr, HErr, mak uns apen!« Un He ward antworten, un to ju seggen: Ik kenn ju nich, wo ji her sünd!« Matth. [7, 23.]
26. So ward ji denn anfangen to seggen: »Wi hebbt vör Di seten un drunken, un up de Straten hest Du uns lehrt.«
27. Un He ward seggen: »Ik segg ju, Ik kenn ju nich, wo ji her sünd; wiekt alle vun Mi, ji Öveldoers!« Matth. [7, 23.] [25, 41.] Ps. [6, 9.]
28. Dar ward wesen Hulen un Tänklappern; wenn ji sehn ward Abraham, un Isaak, un Jakob, un alle Propheten in GOtt Sin Riek, ju awer rut stött.
29. Un dar ward kamen vun Osten un vun Westen, vun Norden un vun Süden, de to Disch sitten ward in GOtt Sin Riek.
30. Un süh, dar sünd weke, de de Letzten sünd, de ward de Eersten wesen, un sünd Eerste, de ward de Letzten wesen. Matth. [19, 30.]