31. An densülvigen Dag keemen weke Pharisäers, un sproken to Em: Mak di rut, un gah vun hier; denn Herodes will Di dod maken.
32. Un He sprok to se: Gaht hen, un seggt düssen Foß: Süh, Ik drief Düvels ut, un mak gesund hüt un morgen, un an den drütten Dag warr Ik en Enn nehmen.
33. Doch mutt Ik hüt un morgen, un bi Dag darna wanneln; denn dat hört sik nich, dat en Prophet umkamen deiht buten vör Jerusalem.
34. Jerusalem, Jerusalem, de du dod makst de Propheten, un steenigst, de to di schickt ward, wa oft hef Ik din Kinner versammeln wullt, as en Hehn ehr Küken unner ehr Flünken, un ji hebbt nich wullt. Matth. [23, 37.]
35. Seht, ju Hus schall ju wüste laten warrn. Denn Ik segg ju: Ji ward Mi nich sehn, bet dat Ik kam, dat ji seggen ward: Gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen! Matth. [23, 38.] Ps. [69, 26.] Ps. [118, 26.]
Dat 14. Kapitel.
1. Un dat begev sik, dat He keem in en Hogen vun de Pharisäers sin Hus up en Sabbat, dat Brod to eten; un se heeln up Em. Mark. [3, 2.]
2. Un süh, dar weer en Minsch vör Em, de weer watersüchtig.
3. Un JEsus antworte, un sä to de Schriftgelehrten un Pharisäers, un sprok: Is dat ok recht, up den Sabbat to heeln?
4. Se awer swegen still. Un He greep em an, un heel em, un leet em gahn.