25. Dar gung awer veel Volk mit Em, un He kehr Sik um, un sprok to se:
26. Wenn jemand to Mi kummt, un haßt nich sin Vader, Moder, Fru, Kinner, Bröder, Swester, ok darto sin egen Leven, de kann Min Jünger nich wesen. 5. Mos. 33, 9. Matth. [10, 37.]
27. Un wer nich sin Krüz driggt, un folgt Mi na, de kann Min Jünger nich wesen.
28. Wer is dar awer mank ju, de en Thorn bu’n will, un sitt nich tovör, un öwersleiht de Kosten, ob he dat hett, dat uttoföhrn?
29. Up dat nich, wenn he den Grund leggt hett, un kann dat nich utföhrn, alle, de dat sehn doht, anfangt öwer em to spotten,
30. Un seggt: Düsse Minsch fung an to bu’n, un kunn dat nich utföhrn.
31. Oder wat för en König will sik in en Striet begeven gegen en annern König, un sitt nich tovör un hol Rath, ob he kunn mit tein Dusend gegen den gahn, de öwer em kummt mit twintig Dusend?
32. Wa nich, schickt he Baden, wenn de annere noch wiet af is, un bed um Freden.
33. Also ok jedereen vun ju, de nich afseggt Allns, dat he hett, kann nich Min Jünger wesen.
34. Dat Solt is en gut Ding; wenn awer dat Solt slecht ward, womit schall man solten? Matth. [5, 13.] Mark. [9, 50.]