35. Dat is weder up dat Land, noch in den Mist wat nütz, sonnern man ward dat wegsmieten. Wer Ohrn hett to hörn, de hör to. Luk. [8, 8.]
Dat 15. Kapitel.
1. Dar keemen awer to Em allerlie Töllners un Sünners, dat se em hörn dän. Matth. [9, 10.]
2. Un de Pharisäers un Schriftgelehrten murrten, un sproken: Düsse nimmt de Sünners an, un itt mit se. Luk. [7, 39.]
3. He sä awer to se düt Glieknis, un sprok:
4. Weke Minsch is mank ju, de hunnert Schap hett, un wenn he darvun een verlüst, de nich lett de negenunnegentig in de Wüstenie, un geiht hen na dat verlaren, bet dat he dat finn deiht? Ezech. 34, 11. 16. Matth. [18, 12.] Luk. [19, 10.]
5. Un wenn he dat funn hett, so leggt he dat up sin Schuller mit Freuden.
6. Un wenn he to Hus kummt, röppt he sin Frünn un Nawers, un sprickt to se: Freut ju mit mi, denn ik hef min Schap funn, dat verlarn weer.
7. Ik segg ju: Also ward ok Freud wesen in den Himmel öwer Een Sünner, de Buße deiht, vör negenunnegentig Gerechte, de keen Buße brukt. Luk. [5, 32.]
8. Oder, weke Fru is, de tein Groschen hett, wenn se een darvun verlüst, de nich en Licht anstickt, un dat Hus fegen deiht, un mit Fliet söcht, bet dat se em findt?