9. Un wenn se em funn hett, röppt se ehr Fründinnen un Nawerschen, un sprickt: Freut ju mit mi; denn ik hef min Groschen funn, den ik verlarn harr.

10. Also ok, segg Ik ju, ward Freud wesen vör de Engeln GOttes öwer een Sünner, de Buße deiht.

11. Un He sprok: En Minsch harr twee Söhns;

12. Un de jüngste vun se sprok to den Vader: Gif mi, Vader, dat Deel vun de Göder, dat mi tohört. Un he deel dat Gut.

13. Un nich lang naher sammel de jüngste Söhn Allns tosam, un trock wiet öwer Land, un darsülvst broch he sin Gut dörch mit Prassen. Spr. 29, 3.

14. As he nu all dat Sine vertehrt harr, keem en grote düre Tied öwer datsülvige Land, un he fung an to darven.

15. Un gung hen, un hung sik an en Börger in dat Land, de schick em up sin Acker, de Sögen to höden.

16. Un he harr geern sin Buk mit Träbern füllt, de de Sögen eeten; awer Nüms gev se em.

17. Do keem he to sik sülvst, un sprok: Wa veel Daglöhners hett min Vader, de Brod in Öwerfloth hebbt, un ik kam um vör Hunger. Spr. 23, 21.

18. Ik will mi upmaken un to min Vader gahn, un to em seggen: Vader, ik hef sünnigt in den Himmel un vör di; Jer. 3, 12. Ps. [51, 6.]