25. Abraham awer sprok: Denk daran, Söhn, dat du din Gudes kregen hest in din Leven, un Lazarus dargegen hett dat Böse kregen; nu awer ward he tröst, un du warrst pienigt.
26. Un öwer dat Allns is twischen ju un uns en grote Kluft fast sett, dat de, de dar wulln vun hier raf fahrn to ju, künnt dat nich, un ok nich vun dar to uns röwer fahrn.
27. Do sprok he: So be’ ik di, Vader, dat du em schickst in min Vader sin Hus.
28. Denn ik hef noch fief Bröder, dat he se’t betügen deiht, up dat se nich ok kamt an düssen Ort vun de Qual.
29. Abraham sprok to em: Se hebbt Moses un de Propheten; lat se de hörn. Jes. 8, 20. Luk. 34, 16.
30. He awer sprok: Nee, Vader Abraham, sonnern wenn een vun de Doden to se gung, so warn se Buß dohn.
31. He awer sprok to em: Hörn se Moses un de Propheten nich, so ward se ok nich gloven, wenn een vun de Doden upstahn deiht.
Dat 17. Kapitel.
1. He sprok awer to Sin Jüngers: Dat is unmöglich, dat nich Argernis kamen ward; wehe awer den, dörch weken se kamt!