2. Dat weer em beter, dat man en Möhlsteen an sin Hals hangen, un em in de See smieten dä, as dat he Een vun düsse Lüttjen en Anstot gift. Matth. [18, 6.] Mark. [9, 42.]
3. Höd ju! Wenn din Broder an di sünnigen deiht, so straf em; un wenn he sik betert, so vergif em. 3. Mos. 19, 17. Matth. [18, 15.]
4. Un wenn he söven Mal den Dag an di sünnigen dä, un söven Mal den Dag wedder keem to di, un spreken dä: »Dat deiht mi leed,« so schast du em vergeven.
5. Un de Apostels sproken to den HErrn: Mak unsen Glov stark! Mark. [9, 24.]
6. De HErr awer sprok: Wenn ji Glov hebbt as en Sempkorn, un seggt to düssen Mulbeerbom: »Riet di ut, un sett di in de See!« so ward he ju gehorsam wesen.
7. Wer is mank ju, de en Knecht hett, de för em plögen, oder dat Veeh höden deiht, wenn he to Hus kummt vun dat Feld, dat he to em seggt: »Gah gliek hen, un sett di to Disch?«
8. Is dat nich so, dat he to em seggt: »Mak fardig, dat ik to Abend eten doh, bind en Schört vör, un bedeen mi, bet dat ik eten un drunken hef; darna schast du ok eten un drinken!«
9. Dankt he ok den Knecht, dat he dahn hett, wat em befahln weer? Ik meen dat nich.
10. Also ok ji, wenn ji Allns dahn hebbt, wat ju befahln is, so sprekt: »Wi sünd unnütze Knechts; wi hebbt dahn, wat wi to dohn schüllig weern.«
11. Un dat begev sik, as He na Jerusalem reisen dä, trock He merrn dörch Samaria un Galiläa. Joh. [4, 4.]