12. Un as He in en Flecken keem, keemen em tein utsätzige Mannslüd entgegen, de stunn vun wieden,
13. Un se fungen an to schrien, un sproken: JEsu, leeve Meister, erbarm Di öwer uns! Ps. [107, 19.]
14. Un as He se sehn dä, sprok He to se: Gaht hen, un lat ju sehn bi de Presters. Un dat gescheeg, as se hengungen, warn se rein. 2. Mos. 13, 2. 14, 2.
15. Een awer mank se, as he seeg, dat he gesund warn weer, kehr he um, un pries GOtt mit lude Stimm.
16. Un full dal up sin Angesicht to Sin Föt, un dank Em. Un dat weer en Samariter.
17. JEsus awer antworte un sprok: Sünd nich tein vun se rein warn? Wo sünd awer de Negen?
18. Hett sik sunst keen funn, de wedder umkehrn un GOtt de Ehr geven dä, as düsse Fremde?
19. Un He sprok to em: Stah up, gah hen, din Glov hett di holpen. Luk. [7, 50.] [8, 48.]
20. Do He awer fragt war vun de Pharisäers: Wannehr kummt GOtt Sin Riek? antworte He se un sprok: GOtt Sin Riek kummt nich as wat Üterliches. 1. Cor. [4, 20.]