12. Ik fast twee Mal in de Week, un gev den Teinten vun Allns, dat ik hef.
13. Un de Töllner stunn vun feern, wull ok sin Ogen nich upheven to den Himmel; sonnern slog an sin Bost, un sprok: GOtt, wes’ mi Sünner gnädig! Ps. [51, 3.]
14. Ik segg ju: düsse gung raf rechtfardigt in sin Hus vör den annern. Denn wer sik sülvst verhögen deiht, de ward erniedrigt warrn, un wer sik sülvst erniedrigt, de ward verhögt warrn. Luk. [14, 11.] Jes. 66, 2. Matth. [23, 12.] 1. Pet. [5, 5.]
15. Se brochten ok junge Kinner to Em, dat He de Hand up se leggen schull. As dat awer de Jüngers segen, bedrohn se de. Jes. 49, 22. Matth. [19, 13.] [14.] Mark. [10, 13.]
16. Awer JEsus reep se to Sik un sprok: Lat de lüttjen Kinner to Mi kamen, un wehrt se dat nich; denn GOtt Sin Riek is ehr.
17. Wahrlich, Ik segg ju: Wer nich GOtt Sin Riek nimmt as en Kind, de ward nich rin kamen. Mark. [10, 15.]
18. Un dar frog Em en Öbberste, un sprok: Gude Meister, wat schall ik dohn, dat ik dat ewige Leven arven doh? Matth. [19, 16.]
19. JEsus awer sprok to Em: Wat heetst du Mi gut? Nüms is gut, as alleen de eenige GOtt.
20. Du weetst de Gebote wol: Du schast nich ehebreken. Du schast nich dod maken. Du schast nich stehlen. Du schast nich falsch Tügnis reden. Du schast din Vader un din Moder ehrn.
21. He awer sprok: Dat hef ik Allns holn vun min Jugend up.