22. As JEsus dat hör, sprok He to em: Eens fehlt di noch. Verkop Allns, wat du hest, un gif dat an de Armen, so warrst du en Schatz in den Himmel hebben; un kumm, un folg Mi na. Matth. [6, 20.]
23. As he dat hörn dä, war he trurig; denn he weer heel riek.
24. As awer JEsus seeg, dat he trurig warn weer, sprok He: Wa swarlich ward de Rieken in GOtt Sin Riek kamen.
25. Dat is lichter, dat en Kameel dörch en Nadelöhr geiht, as dat en Rieke in GOtt Sin Riek kummt.
26. Do sproken, de dat hörn dän: Wer kann denn selig warrn?
27. He awer sprok: Wat bi de Minschen unmöglich is, dat is bi GOtt möglich. Hiob. 42, 2.
28. Do sprok Petrus: Süh, wi hebbt Allns verlaten, un sünd di nafolgt. Matth. [19, 27.]
29. He awer sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: Dar is Nüms, de en Hus verlett, oder Öllern, oder Bröder, oder Fru, oder Kinner vun wegen GOtt Sin Riek, 5. Mos. 33, 9.
30. De dat nich veelfältig wedder kriegen deiht in düsse Tied, un in de tokünftige Welt dat ewige Leven. Hiob. 42, 12.
31. He awer neem to Sik de Twölf, un sprok to se: Seht, wi gaht rup na Jerusalem, un dat ward Allns vollendt warrn, dat schreven is dörch de Propheten vun den Minschensöhn. Matth. [17, 22.]