26. Un de Minschen ward versmachten vör Furcht un vör Töven up de Dinge, de dar kamen schüllt up de Eer. Denn ok de Kräfte vun den Himmel ward sik bewegen. Jes. 64, 7. Ezech. 24, 23.
27. Un denn ward se sehn den Minschensöhn kamen in de Wolk, mit grote Kraft un Herrlichkeit. Dan. 7, 13.
28. Wenn awer düt anfangt to geschehn, so kiekt up, un hevt ju Ogen up, darum dat ju Erlösung sik naht. Röm. [8, 21.] [23.]
29. Un He sä se en Glieknis: Kiekt an den Fiegenbom un alle Böm. Matth. [24, 32.]
30. Wenn se nu utslat, so seht ji dat an se, un markt, dat nu de Sommer neeg is.
31. Also ok ji, wenn ji düt Allns angahn seht, so weet, dat GOtt Sin Riek neeg is.
32. Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat düt Allns geschüt. Matth. [24, 34.]
33. Himmel un Eer ward vergahn, awer Min Wör vergaht nich. Luk. [16, 17.] Ps. [102, 27.] Jes. 51, 6. Matth. [5, 18.] Jes. 40, 8.
34. Awer nehmt ju in acht, dat ju Harten nich beswert ward mit Freten un Supen, un mit Sorgen um de Nahrung, un düsse Dag kummt unverwahrns öwer ju; Röm. [13, 13.] Gal. [5, 21.] Eph. [5, 18.]
35. Denn gliek as en Fallstrick ward he kamen öwer alle, de up de Eer wahnt. 1. Thess. [5, 3.]