16. Ji ward awer öwerlevert warrn vun de Öllern, Bröder, Blotsfrünn un Frünn; un se ward weke mank ju dod maken. Mich. 7, 6. Apost. [7, 58.]

17. Un ji ward haßt wesen vun jedereen um Min Namen willen. Matth. [10, 22.] Mark. [13, 13.]

18. Un een Haar vun ju Kopp schall nich umkamen. Matth. [10, 30.]

19. Fat ju Seelen mit Geduld. 2. Chron. 15, 7. Ebr. [10, 36.]

20. Wenn ji awer Jerusalem sehn ward, belagert mit en Heer, so markt, dat ehr Verwüstung herbi kamen is. Matth. [24, 15.]

21. Alsdann, wer in Judäa is, de lop weg up de Bargen; un wer merrn darin is, de wiek rut; un wer up dat Land is, de kam nich rin.

22. Denn dat sünd de Dag’ vun de Rach, up dat erfüllt ward Allns, wat schreven steiht.

23. Wehe awer de Swangern un de Fruen, de Bost gevt, in düsse Dag’; denn dar ward grote Not up de Eer wesen, un en Torn öwer düt Volk.

24. Un se ward falln vun dat Swerdt, un gefangen föhrt unner alle Völker; un Jerusalem ward tonicht perrt warrn vun de Heiden, bet dat de Heiden ehr Tied erfüllt ward. Röm. [11, 25.]

25. Un dar ward Teken geschehn an de Sünn un den Maand un de Steerns; un up de Eer ward de Lüd bang wesen, un ward vertwiefeln, un de See un Waggen ward brusen. Jes. 13, 10. Matth. [24, 29.] Ps. [46, 4.]