6. Dar ward de Tied kamen, in de vun dat all, dat ji sehn doht, nich een Steen up den annern laten ward, de nich entwei braken ward. Luk. [19, 44.] Jer. 26, 18. Mich. 3, 12.
7. Se fragten Em awer, un sproken: Meister, wannehr schall dat warrn? Un wat is dat Teken, wenn dat geschehn ward?
8. He awer sprok: Seht to, lat ju nich verföhrn. Denn veele ward kamen in Min Namen, un seggen: Ik bün dat, un: De Tied is herbi kamen. Folgt se nich na! Mark. [13, 22.]
9. Wenn ji awer hörn ward vun Kriegen un Empörungen, so verfehrt ju nich; denn düt mutt tovör geschehn; awer dat Enn is nich so bald dar.
10. Do sprok He to se: Een Volk ward upstahn gegen dat anner, un een Riek gegen dat anner;
11. Un ward geschehn grote Erdbeven hier un dar, düre Tied un Pestilenz; ok ward Schrecknisse un grote Teken vun den Himmel geschehn.
12. Awer vör düt Allns ward se de Hann an ju leggen, un ju verfolgen, un ward ju öwerlevern in ehr Scholen un Gefängnisse, un vör Könige un Fürsten trecken um Min Namen willen. Matth. [24, 9.] Mark. [13, 19.]
13. Dat ward ju awer wedderfahrn to en Tügnis.
14. So nehmt nu to Harten, dat ji nich sorgen doht, woans ji ju verantworten schüllt. Matth. [10, 19.]
15. Denn Ik will ju Mund un Wiesheit geven, weke nich schüllt wedderspreken mögen, noch wedderstahn all ju Gegenpart. Apost. [6, 10.]