7. Dar keem nu de Dag vun de söten Bröd, up den man opfern muß dat Osterlamm. Matth. [26, 17.] Mark. [14, 12.]
8. Un He schick Petrus un Johannes, un sprok: Gaht hen, makt uns dat Osterlamm fardig, up dat wi dat eten.
9. Se sproken awer to Em: Wo wullt Du, dat wi dat fardig makt?
10. He sprok to se: Süh, wenn ji na de Stadt rin kamt, ward ju en Minsch in de Möt kamen, de driggt en Waterkruk; folgt em na in dat Hus, dar he rin geiht.
11. Un seggt to den Husherrn: De Meister lett di seggen: Wo is de Harbarg, dar Ik mit Min Jüngers dat Osterlamm eten kann?
12. Un he ward ju en groten getafelten Saal wiesen; dar richt dat to.
13. Se gungen hen, un funn dat so, as He se seggt harr, un richten dat Osterlamm to. Luk. [19, 32.]
14. Un as de Stunn keem, sett He sik dal, un de twölf Apostels mit Em. Matth. [26, 20.]
15. Un He sprok to se: Mi hett vun Harten darna lengt, düt Osterlamm mit ju to eten, bevör Ik lieden doh.