16. Denn Ik segg ju, dat Ik vun nu af an nich mehr darvun eten warr, bet dat dat erfüllt ward in GOtt Sin Riek.
17. Un He neem den Kelch, dank, un sprok: Nehmt densülven, un deelt em mank ju;
18. Denn Ik segg ju: Ik warr nich drinken vun dat Gewächs vun den Wienstock, bet GOtt Sin Riek kamen deiht.
19. Un He neem dat Brod, dank, un brok dat, un gev dat se, un sprok: Dat is Min Lief, de för ju geven ward; dat doht to Min Gedächtnis. Matth. [26, 26.] Mark. [14, 22.] 1. Cor. [11, 23.] [24.]
20. Dessülven glieken ok den Kelch na dat Abendmahl, un sprok: Dat is de Kelch, dat nie Testament in Min Blot, dat för ju vergaten ward.
21. Doch süh, de Hand vun Min Verräter, is mit Mi öwer Disch.
22. Un twar de Minschensöhn geiht hen, as dat beslaten is. Doch wehe den Minsch, dörch den He verraden ward.
23. Un se fungen an to fragen mank sik sülvst, wokeen dat doch wol weer unner se, de dat dohn war?
24. Dar entstunn ok en Striet mank se, wer mank se schull för den Gröttsten holn warrn? Matth. [18, 1.] Mark. [9, 34.] Luk. [9, 46.]
25. He awer sprok to se: De weltlichen Könige herrscht, un de Gewaltigen heet man gnädige Herrn: Matth. [20, 25.] Mark. [10, 42.]