5. Un se verfehrn sik, un keken dal na de Eer. Do sproken se to se: Wat sökt ji den Lebennigen bi de Doden?

6. He is nich hier, He is upstahn. Denkt daran, wat He ju seggen dä, as He noch in Galiläa weer,

7. Un sprok: De Minschensöhn mutt öwergeven warrn in de Sünners ehr Hann, un krüzigt warrn, un an den drütten Dag upstahn. Matth. [17, 22.]

8. Un se dachten an Sin Wör.

9. Un se gungen wedder vun dat Graf, un verkünnigten dat Allns de Elv, un de annern alltosamen.

10. Dat weer awer Maria Magdalena, un Johanna, un Maria Jakobi, un anner mit se, de düt de Apostels seggen dän.

11. Un dar düchten se ehr Wör grad, as weern dat Märken, un glövten se nich.

12. Petrus awer stunn up, un leep na dat Graf, un buck sik rin, un seeg de linnen Döker alleen liggen, un gung darvun; un he wunner sik, woans dat togung.

13. Un süh, twee vun se gungen densülven Dag in en Flecken, de weer vun Jerusalem sößtig Stadien wiet, den sin Namen heet Emmaus. Mark. [16, 12.]

14. Un se sproken mit enanner vun all düsse Geschichten.